قاصدک

به تو می نازم

MAHSIMA — Sun, 16 Oct 2011 05:38:09 GMT

در دیاری که رفیقان همه دل میشکنند به تو نازم که صفایت غم دل میشکند

...................................................................................................................

نفسم میگیرد بغض در قلب و گلویم جای میگیرد
بی تو دور چشمانم را قاب اشک زود میگیرد
وقتی که نباشی این دلم سرد میشود زود می میرد
همسفر هیچ راهی بی تو پایان نمیگیرد
تو با من باش تا این قلب و دلم آرام گیرد

دوست دارم بیشتر از دیروز کمتر از فردا

حال این شب های من

MAHSIMA — Fri, 09 Sep 2011 19:14:36 GMT

این شب ها...

چشم های من خسته است

گاهی اشک ، گاهی انتظار

این سهم چشم های من است...

چاه

MAHSIMA — Sun, 31 Jul 2011 08:52:13 GMT

نشسته ام کجا؟ کنار همان چاهی که تو برایم کندی عمق نامردی ات را اندازه می گیرم

دلتنگ

MAHSIMA — Mon, 11 Jul 2011 15:24:00 GMT

این روزها ، آب وهوای دلم آنقدر بارانی ست

آنقدر

که رخت های دلتنگیم را ، فرصتی برای ،خشک شدن نیست .

اولین روز بارانی را به خاطر داری؟...

MAHSIMA — Sat, 25 Jun 2011 13:51:31 GMT

غافلگیر شدیم چتر نداشتیم خندیدیم دویدیم وبه شالاپ شلوپ های گل آلود عشق ورزیدیم.
دومین روز بارانی چطور؟پیش بینی اش را کرده بودی چتر آورده بودی و من غافلگیر شدم سعی می کردی من خیس نشوم و شانه سمت چپ تو کاملا خیس بود.
و سومین روز چطور؟گفتی سرت درد می کند و حوصله نداری سرما بخوری چتر را کامل بالای سر خودت گرفتی و شانه راست من کاملا خیس شد. وچند روز پیش را چطور؟به خاطر داری؟که با یک چتر اضافه آمدی و مجبور بودیم برای اینکه پین های چتر توی چش و چالمان نرود دو قدم از هم دورتر راه برویم...فردا دیگر برای قدم زدن نمی آیم تنها برو..

دکتر علی شریعتی

تقدیم به مادران

MAHSIMA — Sun, 22 May 2011 19:29:14 GMT

به تمام دردهایت/گل بوسه می زنم من/نه به حکم یک وظیفه/که به پاس عشق و مهرت./تو نسیم
سالهایی/که پس از گذشت ایام/هنوز بر دل ما/به لطافت بهاری/تو بهار سالهایی./به تمام سالهایت
گل بوسه می زنم من/تو ،هنوز هم جوانی/و ترنم بهاری/که برای عشق و مستی/سبد شکوفه هستی/تو ،هنوز هم جوانی/و،چروک هم نداری/و اگر گذشت ایام/و اگر نبود بر کام/تو،به عشق زنده بودی/تو به عشق زنده هستی/و به عشق هم شکیبا/و همین /جوانی توست/تو هنوز هم
جوانی
این سروده را به
مادرم و تمامی مادران و خانوم های دنیا
تقدیم می کنم

روزتون مبارک

بگذار بدانند

MAHSIMA — Fri, 13 May 2011 21:13:07 GMT

دیگر نقاب هم کارساز نیست
بگذار بدانند آن شکسته دل منم
حالا که درد عشق از قلبم فغان زده
حالا که آسمان هم به حال ما بارانیست
حالا که اوج نبودنش بودن یک درد را جلوه داد
بگذار بدانند این من همان "من" می ماند "ما" نمی شود
شاید ما هم مثل همان بعضی ها در کتاب قصه ها ماندیم
و تمام شدیم...

اگر ...

MAHSIMA — Sat, 16 Apr 2011 21:25:59 GMT

اگر دروغ رنگ داشت؛

هر روز شاید،

ده ها رنگین کمان، در دهان ما نطفه می بست،

و بیرنگی، کمیاب ترین چیزها بود.

اگر شکستن قلب و غرور، صدا داشت؛

عاشقان، سکوت شب را ویران میکردند.

اگر به راستی، خواستن، توانستن بود؛

محال نبود وصال!

و عاشقان که همیشه خواهانند،

همیشه می توانستند تنها نباشند.

اگر گناه وزن داشت؛

هیچ کس را توان آن نبود که قدمی بردارد،

خیلی ها از کوله بار سنگین خویش ناله میکردند،

و من شاید؛ کمر شکسته ترین بودم.

اگر غرور نبود؛

چشمهایمان به جای لبهایمان سخن نمیگفتند،

و ما کلام محبت را در میان نگاه‌های گهگاهمان،

جستجو نمی کردیم.

اگر دیوار نبود، نزدیک تر بودیم؛

با اولین خمیازه به خواب می رفتیم،

و هر عادت مکرر را در میان ۲۴ زندان،

حبس نمی کردیم.

اگر خواب حقیقت داشت؛

همیشه خواب بودیم.

هیچ رنجی، بدون گنج نبود؛

ولی گنج ها شاید،

بدون رنج بودند.

اگر همه ثروت داشتند؛

دل ها، سکه ها را بیش از خدا نمی پرستیدند.

و یک نفر در کنار خیابان خواب گندم نمی دید؛

تا دیگران از سر جوانمردی،

بی ارزش ترین سکه هاشان را نثار او کنند.

اما بی گمان، صفا و سادگی می مرد،

اگر همه ثروت داشتند.

اگر مرگ نبود؛

همه کافر بودند،

و زندگی، بی ارزشترین کالا بود.

ترس نبود؛ زیبایی نبود؛ و خوبی هم شاید.

اگر عشق نبود؛

به کدامین بهانه می گریستیم و می خندیدیم؟

کدام لحظه ی نایاب را اندیشه میکردیم؟

و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟

آری... بی گمان، پیش از اینها مرده بودیم ...

اگر عشق نبود؛

اگر کینه نبود؛

قلبها تمامی حجم خود را در اختیار عشق میگذاشتند.

اگر خداوند؛ یک روز آرزوی انسان را برآورده میکرد،

من بی گمان،

دوباره دیدن تو را آرزو میکردم و تو نیز

هرگز ندیدن مرا.

آنگاه نمیدانم ،

به راستی خداوند، کدامیک را می پذیرفت؟

آدمای اینجا............

MAHSIMA — Wed, 16 Mar 2011 17:45:30 GMT

آدمای تلـــــخ اینجا ، تورو از خودت می گــــــیرن

ابرا رو میدن به چشمات ، بعد میگن واست میمیرن

دل نبند به خنده هاشـــون ، خنده هاشــون پُره رنگه

دل آدمای اینجـــــا ، جنســش از آهـــــن و سنــــگه

عاشقت میشـــن چه آســـون ، دل میبندن به نگاهت

ماه میشــن، ســتاره میشـــن ، واسه شبهای سیاهت

آدمـــــای تلــــخ اینجـا ، از وفــــا چیزی نخـــوندن

بس که نامرد و حقیرن ، دل سنگ و هم سوزوندن

تفریشون فقط همــــینه کـــه گــل از شـــاخه بچینن

دل شکســتن که مـهم نیست !! اینجا آدمـــا همینن !

آدما اینجا دروغــــن ، بی محـــبت ، بی صــداقت

کم میارن خیلی آســون ، توی دوســتی و رفاقــت

گاهی دوستن،گاهی دشمن، قصه ها دارن فراوون

دل سپــــردنا یه بازی ، دل بریـــدنا چه آســــــون

دل شکســـتن شــده بازی ، واســــه آدمای اینجـــا

نمیخوان ســـتاره باشن ، حتـــی نور بدن به شبها

هر کی مهربون و سادَس،میسوزونن اونو راحت

شادی و ازش میگیــــرن با دروغ یا که با تــــهمت

میگن عادت میشه واست ، خودتم میشی از اینها

من میــــــــرم تا که نباشــم مث آدمـــــای اینجا !

نذار آدمــــای اینــــجا ، دلـتـــو ازت بگــــــیرن

عشقشون دروغ و پوچه ، این دروغه که اسیرن

تو دلت جـــــنس سپیـده ، تو گلی ، تو نازنینی !

مهربون و پاک و شــیرین ، تو فرشته ی زمینی

مث تو کم پیدا میشه ، پاک و مهربــون و شیرین

نشینه هیچ وقت الهی ، تو گلوت یه بغض سنگین

بغض سنگین و غریبی که نه میشکنه نه میره !

تو گلوم نشـسته میگه : واسه گریـــه دیگه دیره...

لیلی و مجنون

MAHSIMA — Fri, 24 Dec 2010 13:39:37 GMT

مجنون و لیلی

تنها یک بار رخصت دیدار یافتند

و چون به یکدیگر رسیدند

لیلی از مجنون به رسم عشاق چیزی طلبید

مجنون گفت:

از دو جهان جز این جان ناقابل چیزی ندارم

لیلی گفت:

جان تو به چه کار آیدم؟ چیز دیگری ببخش

مجنون اندیشید

و سپس از آستر جامه اش سوزنی بیرون آورد و به لیلی داد

لیلی پرسید: این چیست؟

مجنون گفت:

آن خارها را که روزها در بیابان از سرگشتگی عشقت در پایم رخنه می کنند

شب ها با این سوزن بیرون می کشم

لیلی را غم در چهره پیدا شد و گفت:

نا راستی ات در عشق معلومم شد

تو خار راه عشق مرا از پای بیرون می کشی؟..